Een leraar bewaarde deze tekening voor mij, omdat hij dacht dat het op enig moment in mijn leven toch waardevol voor me kon zijn.

Dit is één van die bijzondere verhalen die even gedeeld mogen worden.

Een half jaar geleden was ik op zoek naar een tekening die ik ooit op school heb gemaakt. Ik hoorde dat de tekening nog lange tijd voor het kunstlokaal had gehangen, dus ik was benieuwd of hij misschien nog ergens bewaard was gebleven. Helaas kreeg ik te horen dat de tekening daar niet meer was. Alle tekeningen die aan het eind van het jaar niet worden meegenomen, worden weggegooid.

Ik liet het los.

Een paar maanden later kreeg ik een e-mail van een oude leraar. Tot mijn grote verbazing had hij mijn tekening bewaard, omdat hij dacht dat deze op een bepaald moment in mijn leven waardevol voor me kon zijn. En als dat zo zou zijn, wilde hij de tekening graag aan mij geven.

Ik huilde tranen van geluk!

Ik kwam er later achter dat de twee gebeurtenissen — ik die de tekening zocht en hij die weer aan de tekening dacht — niet met elkaar verbonden waren.
Kun je het geloven?
Talking about synchronicity..
De twee momenten stonden los van elkaar.
En toch vonden ze elkaar.

Het thema van de tekening was de gebeurtenis. De tekening ging over de vlucht die ik als baby samen met mijn ouders maakte toen de oorlog uitbrak in voormalig Joegoslavië. Een spannend moment in de bus waar een soldaat om documenten vroeg — documenten die leven of dood konden betekenen. Door het onbekende te omarmen, te vertrouwen en het risico te nemen, zette onze reis zich voort naar Nederland.

En dat deze gebeurtenis mij nu weer hier treft, terwijl ik dit verhaal met jullie deel.

Tot op de dag van vandaag ben ik diep dankbaar voor deze kostbare gebeurtenissen. 🤍